اعضای جدید انجمن علوم سیاسی و سمت های آنان

۱) رئیس انجمن : سید محسن امینی

۲) نایب رئیس انجمن : سعید آشتیانی

۳) نماینده انجمن (سخنگو انجمن) : ابراهیم نظری

۴) منشی انجمن : زهرا امجدیان

۵) امور رایانه انجمن : سیامک غیاثی

۶) عضو علی البدل : اشکان یارمحمدی

۷) عضو علی البدل : سلمان ژیانی مجد

اساسنامه جدید طی روز های آینده اعلام می شود

با تشکر انجمن علمی علوم سیاسی

ناسيوناليسم

پوپوليسم جديد

پوپوليسم جديد شكل معاصر پوپوليسمي است كه ابتدا در اروپاي غربي، اما نه منحصرا در آنجا، در اواخر قرن بيستم پديدار شد.

سلام بر دوستان همیشه متفکر و دور اندیش انجمن علوم سیاسی امروز قصد دارم که نظام کنونی کشور را در معادله ی مقایسه ای با حکومت های توتالیتر بسنجم و سعی را برآن داشته ام که تاجایی که می توانم مختصر بنویسم تا که خستگی را بر شما مخاطب گرامی روا نداشته باشم. 

 لطفا ادامه مطلب را بزنید...........

◄يدالله موقن : سرشت جامعه مدرن عقلانيت انتقادى است

يدالله موقن، دارنده درجه كارشناسى فيزيك از دانشگاه هال (Hull) و كارشناسى ارشد تاريخ و فلسفه علم از دانشگاه ليدز (Leeds) انگلستان است. نگاهى كوتاه به ترجمه‏ها، نوشته‏ها، گفت‏وگوها و يادداشت‏هايى كه از موقن هر از چند گاه در برخى از نشريه‏ها و مجله‏هاى كشورمان به چاپ رسيده، نشانگر علاقه وى به شناسايى جنبه‏هاى متمايز سنت و مدرنيته و درك سازوكار آن دواست. از اين رو چالش‏هاى نظرى موقن

فن‌سالاری

در اصطلاح به حکومت تکنیک اطلاق شده‌است که در آن نظام سیاسی، اقتصادی و اجتماعی باید بوسیلهٔ صاحبان فن اداره شود. به دیگر سخن فن‌سالاری به مفهوم هواداری از رهبری ارباب فن است که بر ماشینیسم و دانش فنی و مهارت‌های فناورانه تکیه دارد و همان‌ها یعنی مهندسان، دانشمندان و تکنوکرات‌ها باید فعالیت‌های اقتصادی و سیاسی را رهبری کنند.

نهضتی بنام فن‌سالاری در سال ۱۹۳۲ در آمریکا بوجود آمد که مرکز آن دانشگاه کلمبیا بود. در بحبوحهٔ بحران بزرگ اقتصادی آمریکا که اقتصاددانان و سیاست‌مداران از غلبهٔ بر آن عاجز بودند گمان می‌رفت که شاید مهندسان و فن سالاران قادر به مهار آن باشند. در واقع این نهضت واکنش رکود بزرگ بود. از آن پس حکومت ارباب فن هوادار جندانی نیافت و این عقیده رایج شد که مغزها و دست‌های تکنوکرات‌ها هر اندازه که خوب چرخ‌های فناوری جدید را بچرخاند دلیل آن نیست که بتواند چرخ‌های حکومت را هم به خوبی به گردش در آورند. به ویژه که در عصر ما فناوری خود به سبب داشتن عارضه‌های منفی مورد انتقاد و نکوهش برخی از متفکران اجتماعی قرار گرفته‌است.

حقوق عمومی به عنوان یکی از دو شاخه مادر حقوق در برابر حقوق خصوصی قرار می‌گیرد که به روابط افراد جامعه با یکدگر می‌پردازد.

 موضوع

قواعد مربوط به سازمان دولت و بنگاه‌های دولتی و همچنین حقوق کیفری به حقوق عمومی مربوط است. تمام روابطی که دولت یا نمایندگانش بطور رسمی در آن دخالت می‌کنند به سرزمین حقوق عمومی تعلق دارد^[۲].

 پانویس‌ها

اپوزیسیون(opposition)

واژهای فرانسوی است به معنای«مخالفت»یا «مخالفان»،در معنای وسیع کلمه عبارتست از کوشش اتحادیه ها،حزبها،گروهها،دسته ها و افراد برای

دست یابی به هدفهایی در جهت مخالف هدفهای دارندگان قدرت سیاسی،اقتصادی واجتماعی؛خواه با استفاده شیوه های پارلمانی خواه با شیوه های دیگر.

 در معنای محدود،«اپوزیسیون»نامی است برای گروهی که در نظامهای حکومت پارلمانی به موجب قانون اساسی موجودیت آن به رسمیت شناخته شده و در پارلمان گروهی را تشکیل می دهدکه به حکومت(یا دولت)پیوسته نیست و از آن حمایت نمی کند،ولی با آن خود رابه یک قانون اساسی وفادار می داند. اپوزیسیون پارلمانی با شرکت در گفت و گوهای مجلس و با شور قانونی , مطابق شرایطی که قانون اساسی معین کرده است، در کار حکومت نظارت مستقیم دارد و افکار عمومی را در جریان می گذارد. مهمترین وظیفه ی اپوزیسیون آنست که به انتخاب کنندگان امکانات انتخاب دیگری را نشان دهدو از این راه امکان انتخابات درست تر را فراهم کند. اپوزیسیون مظهر حکومت احتمالی آینده است. اینگونه اپوزیسیون جزء مکمل نظام های پارلمانی در کشورهای سنتی لیبرال، مانند انگلستان، فرانسه و سوئد است که معمولا دو حذب اصلی در آنها وجود دارد که به نوبت نقش حاکم واپوزیسیون را برعهده می گیرند. در نظام های یک حزبی اپوزیسیون به صورت رسمی و قانونی وجود ندارد. در این نظامها هر گونه مخالفت با حذب و دولت حاکم مخالفت با نظم عمومی و قانون اساسی شمرده می شود.

   در ایالات متحده آمریکاف به سبب و جود نظام ریاست جمهوری وجود یک اکثریت یک دست در پارلمان ضروری نیست و نا متمرکز بودن حزب ها تشکیل فراکسیون های یکپارچه را ناممکن کرده است و به همین دلیل، درآمریکا اپوزیسیون به عنوان یکی از نهاد های مربوط به قانون اساسی وجود ندارد، و به علت نبودن یکپارچگی فراکسیونی در آن کشور، در مسائل اساسی نمی توان از وجود اپوزیسیون، به معنای  محدود کلمه، سخن گفت. نظام ریاست جمهوری این امکان را می دهد که اکثریت پارلمانی از یک حزب باشد و رئیس جمهور از حزب دیگر واین دو با یکدیگر همکاری کنندواین وضع بارها دراین کشور پدید آمده است.

    نخستین اپوزیسیون سیاسی در سده ی هجدهم میلادی در انگلستان با دو گروه (ویگ ها و توری ها) پدیدآامد که ازنظر منشاء اجتماعی اختلاف اساسی نداشتند و در بسیاری موارد با هم هم صدا بودند و  جنگ اکثریت و اقلیت میان آندو و جا بجا شدن حزب حاکم و حزب مخالف بیشتر جنبه ی اختلاف نظر سیاسی شخصی داشت تا معنای کلی سیاسی .

    در یک نظام کامل حکومت پارلمانی، اپوزیسیون وظایفی را به انجام می رساند که در نظریه کلاسیک «تفکیک قوا» برای پارلمان در نظر گرفته شده است. زیرا از زمانی که نظام پارلمانی شکل گرفت، همواره رئیس دولت و رهبر اکثریت پارلمانی یکی یا با هم متحد بودند واین یگانگی می تواند نقش پارلمان را، که نظارت بر اجرای قانون و وضع قوانین مطابق قانون اساسی است، خراب کند; از اینرو، اپوزیسیون وسیله ای موثر برای نظارت بر قوه ی مجریه به شمار می آید.

آزادی سیاسی

آزادی‌های سیاسی؛ این آزادی‌ها به مردم یک جامعه اجازه می‌دهند تا نوع حکومت دلخواه و نمایندگان خود را برای شرکت در مجلس یا مجالس قانون گذاری آزادانه انتخاب کنند. آزادی‌های سیاسی سبب می‌شوند که مردم بتوانند آزادانه از سیاست‌های دولت انتقاد کنند، انجمن‌ها، سازمان‌ها و احزاب سیاسی تشکیل دهند یا به آن‌ها بپیوندند. به یاری این آزادی‌ها ست که همهٔ مردم یک جامعه می‌توانند در حکومت مشارکت داشته باشند

برخی از آزادی‎های شناخته شده به شرح زیر است:

• آزادی مذهب
• آزادی پوشش
• آزادی اقتصادی
• آزادی رای و انتخابات آزاد و دمکراتیک
• آزادی‎های اجتماعی
• آزادی جنسی (از جمله آزادی در عشق به همجنس)
• آزادی سیاسی
• آزادی آموزشی و حق ادامه تحصیلات
• آزادی‎های قومی و ملیتی
• آزادی‎های مدنی
• آزادی بیان
• آزادی مطبوعات
• آزادی انتقاد کردن از قدرت
• آزادی اعتراض کردن
• آزادی مقاومت (از جمله در برابر اشغال نظامی، استعمار و امپریالیسم)
• آزادی در تولید هنر

از آزادی های ذکر شده هر کدام را که لازم به توضیح دانستید  از طریق نظرات خبربه ما دهید تا که برای شما مطالبی جمع اوری شود.

باتشکر از حضور سبزتان